Avonturen van een Fietskoerier
In 2006 is Hanno Maas gestart met Shortcut in ’s-Hertogenbosch. Hij volgde de Hbo-opleiding Vrijetijdsmanagement aan de NHTV in Breda, maar koos na wat omzwervingen niet voor een baan in die richting maar voor het fietsende bestaan van Shortcut. Zijn zadel is zijn bureaustoel en de stad zijn kantoor.
Hanno zal vanaf heden zijn avonturen achter het zadel met Duurzaamheidskompas.nl delen.
‘Snelle postbode voor speciale pakjes’
Het blijft voor veel mensen een bijzonder gezicht. Wielrenners in outfit zien ze wel vaker, maar een fietskoerier met grote rugzak op en fietskar of zelfs transportfiets bij zich is toch een ander verhaal. Wanneer de kinderen bij mij in de buurt me vragen wat ik toch altijd doe op mijn fiets zeg ik ze altijd maar: ‘ik ben een hele snelle postbode voor speciale pakjes’.
Niet alleen kinderen kijken vreemd op, ook bij bedrijven waar we komen horen we regelmatig: ‘een fietskoerier? Hier in ’s-Hertogenbosch?’. Als ik ze dan vertel dat we al bijna vijf jaar rondfietsen en dat in iedere grote stad in Nederland eigenlijk wel een fietskoerier actief is, kijken ze verbaasd. Ze kennen het toch vooral van tv en uit Amerika. Van die waaghalzen die aan bussen hangen en kruisingen diagonaal nemen.
Dat het fietskoeriersbestaan uit Amerika komt klopt niet helemaal. Volgens diverse bronnen werd de fiets al in 1890 (!) op de Parijse aandelenmarkt gebruikt voor bezorgdoeleinden. Ook zijn er bronnen van fietskoerierswedstrijden tussen rivaliserende Canadese koeriersbedrijven uit 1895. De Amerikaanse fietskoeriersbedrijven van eind jaren 70 hebben wel vooral voor internationale bekendheid gezorgd. Begin jaren 80 waaide het idee over naar Londen en niet lang daarna volgden ook de eerste Nederlandse koeriersbedrijven in Amsterdam, Den Haag, Rotterdam en Utrecht.
In die beginperiode stonden fietskoeriers vooral bekend als vrijbuiters. Jongens en meisjes die graag tegen de stroom in gingen en niet meewilden in het snelle, zakelijke leven. Op zogenaamde fixies, baanfietsen zonder remmen. En de een zag er nog aparter uit dan de ander, zoals te lezen is op internet over de eerste medewerker van fietskoeriersbedrijf ‘De Versnelling’:
“De eerste werknemer die ik in I994 aannam, was Bootsy. Bootsy fietste met laarzen tot over de knie, een strakke broek met tijgerprint, een dichtgeregen berenvel als jas en een hoge bontmuts op. En altijd een zonnebril. Hij zat helemaal in dat grafische wereldje, waarvoor we vaak koerierswerk deden. ”
De afgelopen jaren is er echter veel veranderd. Bij de meeste fietskoeriersbedrijven wordt in ‘uniform’ gereden, vaak zelfs professionele wielerkleding. Het materiaal is goed onderhouden en het dragen van een helm is steeds vaker verplicht. Fietskoeriers vormen zelfs het verlengstuk van het snelle zakelijke wereldje. Zij worden veelvuldig op pad gestuurd voor ontwerpbureaus, architecten en advocaten, juist omdat zij meekunnen in de snelheid die gevraagd wordt. Een onmisbare schakel dus, in het hedendaagse stadsbeeld en in de snelle zakenwereld!
bronnen: www.wikipedia.org, www.messengers.org
